Skucha nie nakarmić ducha

karmić samo ciao to mao.







Wylizana omiokrotnie przez sukę, która reaguje na dżwięk budzika siedzę własnie i wspominam cudny spacer nostalgiczny z Kasią. Zaszurałysmy się w odmęty pustki, zawiało nas w rozwalone folwarki, podejrzliwe wielkookie miasteczka. Piękno zniweczone. Czas przeszły. Do przodu już nic.
Pokrzywy, mokro, trzeźwo, dużymi oczami.



Mądra ta Tokarczukowa. Powiedziała cos o Ludziach, którzy nie myslą o przeszłosci. Czy moja suka mysli o wczorajszym kurczaku? Jesli tak, to dlaczego osiem razy cieszy ją dźwięk budzika? I czy to nie cudowne umieć cieszyć się osiem razy przez 20 min? I z tego samego? I tak samo mocno?
Przeszłosć wczepiła się zimnymi paluchami w moją duszę i kaprawym okiem łypie. Nie ciesz się za bardzo, a pamiętasz? A wtedy? A jak...
Jasnowidz by tu nie poszalał. Cały czas jadę na wstecznym.

Kim nie jestem

Dzisiaj nie jestem spokojną, pulchną kobietą, która przeciera spocone czoło znad gara z konfiturami. Nie jestem też kobietą, która głaszcze kota z usmiechem na twarzy. Nikt nie biegnie do mnie ze swymi opowiesciami ani nie wpada na kawkę. Mój biust nie faluje przy żmudnym wyrabianiu ciasta z kruszonką, moja ręka też nie macha w pozdrowieniu.
Na nikogo nie czekam, nie wyglądam listonosza. Nie mam ochoty niczego słuchać i nie podryguję.Jasne przestrzenie nie są dzisiaj dla mnie miłe, spacer w lesie byłby udręką.
Gdyby można było mnie było przedstawić za pomocą wykresu przypominałabym turnie.
Mogę sobie przecież trochę skręcić woljum albo jeszcze lepiej wyłączyć się jednym przyciskiem palca. Wyrwać z trzaskiem wtyczkę z kontaktu!
Zanurzyć się w wannie z chłodną wodą po samo czoło trzymając nogi na scianie. Sprawdzić, czy palec pukający pod wciąż wydaje te same dźwięki.

Nic wielkiego

Niżowe popołudnie, wracam z pracy i od razu jestem wyganiana na spacer, szare niebo, moje Manowce uspione. Mała runda z leniwą obserwacją.







Pani Pani, pani powi mojemu bratu, że te kamienne schody to pani bierze, Bogdanowi to nie można ufać, oj niee, niech pani sama z nim pogada i powi, że pani bierze.
Cała wies zaangażowana w budowę mojego ogrodu, zwożą mi kamienie, teraz przyszedł czas na kamienne schody. No żyć nie umierać.



Po powrocie zanurzam się w sen. Telefon koło głowy spoczywa w pokoju, muchi bzyczą. Kiedys zgrałam sobie dzwonek od Robsona, dźwięk odpalającego traktora. Bawi mnie, odpalam w najbardziej zaskakujących momentach. No i kiedy tylko sen usiadł mi na ramieniu traktor ruszył! Ale jakos dziwnie, no tak, to reality, za oknem.
Pokrzykiwania, szurania. Niejaki Bogdan, wiejski pomagier z rozwianą grzywą i wyrazem triumfu w oczach zrzuca mi na trawnik ogromne stopnie, wylane z betonu i pokryte z wierzchu cud miód lastrikiem.
Witki mi opadły.
Poskromiłam żądzę, z miłym usmiechem pomachałam panom na do-widzenia i usiadłam sobie na moim nowym nabytku z wyrazem bolesci na twarzy.
I co ja teraz zrobię z tymi klamotami? Nie potrzebuje kto 4 "kamiennych" stopni?
Tak sobie myslę, że to Góra mnie pokarała w końcu, za to darcie z niej wszystkich możliwych darów. Taki prztyczek w ucho, na opamiętanie.

tereny malwonośne

Dopiero teraz się wydało, przywędrowała z Azji jak moi dalecy przodkowie. Wierna przyjaciółka, podglądaczka, która zimą przypomina mi o tym, że lato kiedys wróci, stukając w szybę swymi koszyczkami. Jesli kiedys jeszcze się rozmnożę, nazwę córkę _ Malwina.

Kociochi

Powoli wypadają z pudełka. Został jeden i nie wiem, co z nim zrobić...Jest tak uroczy, że chciałabym? go? zostawić? A po co mi trzeci kot???

das łikend fur leserin

Dwa dni wolnosci, sobota, niedziela i taki żar z nieba, że siedzielismy z synkiem w domu nie wynurzając się nigdzie. Zachowując jednak pozory weekendu letniego zrobilismy skok na kamyki białoskałe, by przecisnąć się wród dzieci i grilli i dostać do mocno wzburzonej kaolinowej wody. Wolę jak ich nie ma. Dlatego czasem jeździmy tam w nocy i zanurzamy białe ciała w smołę krystalicznej wody. Białe skały odbijają się w nierówny podwójny wykres i smiem twierdzić, że nie potrzeba mi atoli z palmami. Może trochę żal tych stworzeń morskich, z drugiej strony bliższy kontakt podwodny jak nic skończyłby się wrzaskiem:)
Tak więc siedzielimy z synkiem w domu, reaktywowany komputer (który - jako że nie ma w nim netu, bo seneda, jest dla mnie jedynie urządzeniem do oglądania zdjęć) wydawał złowieszcze dźwięki pędzącego gdzies samochodu, malwy zaglądały nam w okno, i cały swiat ograniczył się do tych kilku pomieszczeń, prania na suszarce i ćmy, która nas odwiedziła.
Spokojne dzisianie, bez napinki i stukających obcasów, bez sztywnego karku i umiechu przyklejonego na twarz, gdy uważasz, że rozmowa dawno się skończyła, i że jedyną osobą, która to wie - jestes ty.

Dzis od rana nieodzowna kawka, nastrajanie głowy - wszystkie nieuczesane mysli baa-cznosć! Kolejno odlicz! Nawet ich zebrać do kupy nie potrafię, bez listy sprawunków urzędowych się nie obejdzie.

Niesmiało mi jakies obrazy wyskakują, zamiast umowy z panem, K., łąka wilgotna lsni niemiało, ech, jak zawieje dobry wiatr, to mnie tu nie będzie ani dnia dłużej.

Jestem niewychowana - odpowiednio.

Pańcia wróciła z pracy, pańcia psią sukę na smycz wzięła. Pańcia obcasikami wystukała krótkie crescendo, zanim zatopiła je w błotko cieniste podlipowe. Dopiero tam wyliniła się sprytnie, przeistaczając w dziką pannę, którą w rzeczywistoci była:)
I od razu humor jej się porawił, zakręciła biodrem i jako wolny człowiek wróciła ze spaceru.
I tu się pojawia zonk! Starzec niedołężny - pijus siermiężny ją zawołał i rzecze:
- czy ja mógłbym jutro rano z tobą jechać............do lekarza? I tu całe wczeniejsze NIE, z taką mocą cisnące się na usta zbladło jak dym na niebie. Pokiereszowane NIE ustąpiło miejsca stanowczemu, bolesnemu TAK. I to TAK usiadło sobie dzisiaj wygodnie na siedzeniu i mówi:
- a wiesz, że ja się wyprowadzam z Manowców? Nic koło siebie nie mogę zrobić już, czas mi w drogę. Drewno mi mieli przywieźć, nie przywieźli, a swiatło - zapłaciłem ostatni rachunek, ale nie chcą mi podłączyć. Nowych ludzi zapoznam. Tam dużo chłopstwa.
No i TAK radonie mlaska, cieszy się, że NIE zwiędło całkiem i nie wypaliło na odchodnym jakąs nieprzyjemną uwagą o higienie.
Ciekawe, czy mnie przewiało od tego jechania z głową wystawioną przez okno na tzw. swieży luft.